Kayıtlar

Nisan, 2018 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Yiten Hayatlar

Hülyalara daldığım bir akşam anarken yitip giden günleri Loş ışığın altında hatırladım seni Yıllara karşı gelemeyen nasırlı ellerimle Fotoğrafına bakıyorum Sen gittin Ama beni burada yalnız , çaresiz bıraktın  Hayat bu kadar zor olmamalıydı ! Gerçekler bu kadar acı olmamalıydı ! Sen gittin Ama odan , hala eskisi gibi sen kokuyor Hiçbir şey dokunmadım Hala içeri her girdiğimde O küçük kız çocuğunun dağınık kıyafetleri  , Sallanan sandalye , kitaplarla dolu çalışma masası . Her şey yaralı bir ceylan gibi ürkek beni karşılar Hatta bana kızıp kırdığın bardak bile hala yerde bana öfkeyle bakar Yürümeye başladığın ilk gün , Aşık olduğun ilk gün , Sinirlenip bana bağırdığın ilk gün , Hala gözümün önde canlanır Ağlamaktan kan çanağı olmuş gözlerimle seni arıyorum , Seni özlüyorum ... Ben şimdi günün yorgunluğunu , Hayatın çilesini , kiminle atacağım ? Kime bakacağım bu kadar hayat dolu , Kim güldüğünde benim güneşim açacak , Kimin için yaşayacağım ... Ya beni...

Sonsuzluğun Kollarında

Bir sonbahar akşamı gel bana , Ilık bir Meltem ısıtırken donmuş kalbimizi , Kurumuş Ağaç yaprakları süslerken sokakları , Burnumuzda , bir avuç dolusu Deniz Kokusu . Ellerim ellerinde , gözlerim gözlerinde , Nefesini hissederken geçmişin izlerinde Sarıl bana , Ve , seyre dalalım yorulmuş yaşlanmış İstanbul'u ...