Kayıtlar

Aralık, 2018 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Bisiklet Şiiri

Sessiz yanımız eksik kalır bizim,  Şeker portakalım , elma şekerim, Sokakta başlamış, kanamış dizim.  Şeker portakalım, elma şekerim.  Erişmedi bisiklete bir elim,  Şeker portakalım , elma şekerim Kaçarken eski sokaklardan düştüm,  Şeker portakalım , elma şekerim Resmimde eller kirlidir güzelim Şeker portakalım , elma şekerim Tutmadı hiç bir gidonu ellerim, Şeker portakalım , elma şekerim Aslan gönlümü nehire bıraktım  Şeker portakalım , elma şekerim Ailem geldi aklıma ilk ; Annem!  Şeker portakalım , elma şekerim Pazarda bisikletimi unuttum,  Şeker portakalım , elma şekerim Bizim için yıllarca savaş verdim,  Şeker portakalım , elma şekerim Islak ve kirlidir ellerim benim ,  Şeker portakalım , elma şekerim Karlı günlerde ısındı ellerim,  Şeker portakalım , elma şekerim Mavi bisikletimi de unuttum,  Şeker portakalım , elma şekerim Bilmeden yön vermeyi de öğrettim...

Kavuşamayanlar

İşte! Gece oldu yine. Yine ay ışığı damlacıkları düşüyor dünyamıza, Damlacıklar da erimeye başladı usulen. Bu vakitlerde onlar da düşmüyor artık. Karanlığın hakim olduğu bir an bu an. İnsanlar var ; biliyorum. Yarı ölü bedenlerde uyuşmuş zihinler. Her gece aynı vakitte gider sevdiğine o insanlar Sabaha kadar sevişirler bilinçaltlarında Az geciktirsin sevdiği üzülür Daha ateşli sevişir fakat bırakmaz sevdiğini erkence Biz kavuşamayanlarız. Her gece kaos hakim olan zihinlerimizde, Akreple yelkovanı izleriz derince. Onlar iki güzel dosttur. Bazen onlara anlatırım seni, Heyecandan yerinde duramazlar. Hislerimi köreltmem lazım biraz. Şu taştan zemin üzerine birkaç pejmürde çarşaf, Küçücük bir kutu içerisine hapsolunmuş hava, Aklımı kurcalayan düşünceler, Sahi ya! Neden orada ona selam vermedim?