Kayıtlar

2018 tarihine ait yayınlar gösteriliyor

Bisiklet Şiiri

Sessiz yanımız eksik kalır bizim,  Şeker portakalım , elma şekerim, Sokakta başlamış, kanamış dizim.  Şeker portakalım, elma şekerim.  Erişmedi bisiklete bir elim,  Şeker portakalım , elma şekerim Kaçarken eski sokaklardan düştüm,  Şeker portakalım , elma şekerim Resmimde eller kirlidir güzelim Şeker portakalım , elma şekerim Tutmadı hiç bir gidonu ellerim, Şeker portakalım , elma şekerim Aslan gönlümü nehire bıraktım  Şeker portakalım , elma şekerim Ailem geldi aklıma ilk ; Annem!  Şeker portakalım , elma şekerim Pazarda bisikletimi unuttum,  Şeker portakalım , elma şekerim Bizim için yıllarca savaş verdim,  Şeker portakalım , elma şekerim Islak ve kirlidir ellerim benim ,  Şeker portakalım , elma şekerim Karlı günlerde ısındı ellerim,  Şeker portakalım , elma şekerim Mavi bisikletimi de unuttum,  Şeker portakalım , elma şekerim Bilmeden yön vermeyi de öğrettim...

Kavuşamayanlar

İşte! Gece oldu yine. Yine ay ışığı damlacıkları düşüyor dünyamıza, Damlacıklar da erimeye başladı usulen. Bu vakitlerde onlar da düşmüyor artık. Karanlığın hakim olduğu bir an bu an. İnsanlar var ; biliyorum. Yarı ölü bedenlerde uyuşmuş zihinler. Her gece aynı vakitte gider sevdiğine o insanlar Sabaha kadar sevişirler bilinçaltlarında Az geciktirsin sevdiği üzülür Daha ateşli sevişir fakat bırakmaz sevdiğini erkence Biz kavuşamayanlarız. Her gece kaos hakim olan zihinlerimizde, Akreple yelkovanı izleriz derince. Onlar iki güzel dosttur. Bazen onlara anlatırım seni, Heyecandan yerinde duramazlar. Hislerimi köreltmem lazım biraz. Şu taştan zemin üzerine birkaç pejmürde çarşaf, Küçücük bir kutu içerisine hapsolunmuş hava, Aklımı kurcalayan düşünceler, Sahi ya! Neden orada ona selam vermedim?

Evet , Sen de ...

Ne kadar masumsun ya da şöyle sormalıyım , zihnin ne kadar masum ? Hiç simit alırken yüzüne gülen , yemek verirken fazladan bir kaşık koyan ve bunu size söyleyen insanları veyahut teşekkür ettiğiniz insanların , neden size yardım ettiğinizi düşündünüz mü ? İnsanlar doğaları gereği bir çıkar denklemi üzerine kurarlar hayatlarını . Erken yaşlarda daha da belirgin olan bu özellik ilerledikçe kendini bir bukalemun gibi gizlemeyi , zihnimizin toz kaplamış bölümünde kendine yer yapmayı öğrenir . Bu doğumumuzdan itibaren , anneden hizmet için ,içgüdüsel olarak ilkel düşünce yapısından   dolayı rahatsız edici ağlama sesleriyle başlar . Sonraları bisiklet , yeni ayakkabı hatta günümüze bakarsak yeni model telefon , son moda ayakkabı isteyen çocuklarımızda da görülür . Siz onun isteklerini yerine getirmedikçe size stres kelepçelerini vurur , aldıktan sonra da oğlumun/kızımın ne güzel telefonu var diye mutlu olurken , onlar sizin neden 10 yıllık ceketi giydiğinizi ya da birkaç yıl sonra...

Nefes Alan Anılar

Karşımda soğuğun iri bedeni , Altımda serin, nemli kum. Ufuklarda bir çift ışık , Biri sen, biri biz. Bilinmez kelimelerin kalemi dudakların, Kelimeleri okuyan ben. Kelimeler doluyor kukaklarıma defalarca... Bu ikramsız sesinle, Bir kuş çağırır mısın? Belki bir kuş, Uçarsa yarınlar boşalır bulutlardan. Bir kuş kanat çırparsa, Hatırlarım seni. Ve bir anda, Her taraf kimsesizlik. Adım neydi benim? Nefes almaya çalışıyorum tekrardan, Bitmiş bedenimle, Eriyen göz uçlarım. Gökyüzüne bakıyorum, Umut etmek için. Karanlık bana bir selam ikram etti, Ondan sonra doyasıya sessizlik...

Yanına bir tutam portakal tohumu düşen genç

Şelale kokan mısralar fışkırdı dilinden , Genç delikanlının , Tatminkarsızlığın limoni zehrinden bir parça aldı , Fani bedeni , Bir kuşun kanat çırpışında gördü , Nefretin gözlerini . Büyülendi zihni . Tadarken ,  Toprağın sıcaklığını . Bir tutam portakal tohumu düştü ,  Yanına . İçinde , Aşktan mevsimler . Yanına bir tutam portakal tohumu düşen genç , Uzandı , Mevsimlere , Yıldızlara ve aya .. Papatyadan taçlar yaptı , Sevdiğine . Ve camdan yalanlar ...

Bir Deniz Kızına

Hadi şimdi dön gel ! Öylece karşımda dur, Hiçbir şey söylemene gerek yok. Gözlerinle anlat, Gözlerimiz buluşsun zamanım dinginliğinde. Yaklaş bana kokunu hissedebileyim, Sarıl bana ve saçlarında kaybolayım, Tekrardan hissedeyim tenini, Her şeyi unut. Sadece bu an var, Bu an vardı, Ve bu an olacak, Zamanı durdur! Gülüşünle açılsın çiçekler, Hadi dön gel! Ben hala bıraktığın yerde, Issız bir koyda, Çaresizce...

Rastlantı Teoremi

Göklerdi belki de beni sarhoş eden , Ya da ulvi , yeşil ağaçların haşmeti ... Hatırlar gibiyim , Soğuk bir gecenin en sıcak anıydı . Küsmüştüm , Yalnızdım , Beklemedim . Geldi , Belki de hep oradaydı Fakat , yanlış yerde aradı gözlerim , Serin ve bir o kadar da kadim sularda öğrendim , Her damla yerçekimine yenik düşerek Taşları bir düşmancasına döverken , Birer hikaye anlattılar , Bu hikayenin de baş kahramanı bendim Buğday tenli , Uzunca boylu , Kara kaşlı kara gözlü Yağız bir delikanlı ...

Yiten Hayatlar

Hülyalara daldığım bir akşam anarken yitip giden günleri Loş ışığın altında hatırladım seni Yıllara karşı gelemeyen nasırlı ellerimle Fotoğrafına bakıyorum Sen gittin Ama beni burada yalnız , çaresiz bıraktın  Hayat bu kadar zor olmamalıydı ! Gerçekler bu kadar acı olmamalıydı ! Sen gittin Ama odan , hala eskisi gibi sen kokuyor Hiçbir şey dokunmadım Hala içeri her girdiğimde O küçük kız çocuğunun dağınık kıyafetleri  , Sallanan sandalye , kitaplarla dolu çalışma masası . Her şey yaralı bir ceylan gibi ürkek beni karşılar Hatta bana kızıp kırdığın bardak bile hala yerde bana öfkeyle bakar Yürümeye başladığın ilk gün , Aşık olduğun ilk gün , Sinirlenip bana bağırdığın ilk gün , Hala gözümün önde canlanır Ağlamaktan kan çanağı olmuş gözlerimle seni arıyorum , Seni özlüyorum ... Ben şimdi günün yorgunluğunu , Hayatın çilesini , kiminle atacağım ? Kime bakacağım bu kadar hayat dolu , Kim güldüğünde benim güneşim açacak , Kimin için yaşayacağım ... Ya beni...

Sonsuzluğun Kollarında

Bir sonbahar akşamı gel bana , Ilık bir Meltem ısıtırken donmuş kalbimizi , Kurumuş Ağaç yaprakları süslerken sokakları , Burnumuzda , bir avuç dolusu Deniz Kokusu . Ellerim ellerinde , gözlerim gözlerinde , Nefesini hissederken geçmişin izlerinde Sarıl bana , Ve , seyre dalalım yorulmuş yaşlanmış İstanbul'u ...

Son Çırpınışlar

Mavi ıssızlığın ortasında bir başıma bekliyorum , Oradan oraya savruluyor sandalım ; Kayboluyorum , Saçlarımı çiğnercesine ... Son nefesimi harcıyorum Son kez göğe bakıyorum hayat dolu Son kez söylüyorum bilinmeyeni , Bu bir son mudur ? Yoksa bir başlangıç mı ? Ses tellerim zarar görüyor her bir nefeste Havada tuz var , Ciğerimi yakıyor her solukta Ah ne acı ! Bir burjuva kaybolurken paranın ihtişamın içinde , Son kez kokluyorum havayı , Hafiften de su alıyor sandal Böyle mi bitecekti bu hikaye Martılar uçuyor Ya da uykusuzluktan kızarmış gözlerimle Halüsinasyon görüyorum ufka dalıp , Ayaklarım uyuşuyor Yaklaşıyor beyaz güzellik uzaklardan Son çırpınışlardayım İlk aşkımı göremeden İlk öpücüğümü almadan Yaşayamadan birçok hissi gidiyorum İstemiyorum böyle olmamalı ! Bir huzur kapladı içimi Ya da az önce yediğim çiğ balığın etkisi Kulaklarım çınlıyor Delikten dolan su vücudumu sarıyor Soğuk hiç bu kadar sıcak olmamıştı , Şimdi hissediyorum , Gerçeklere daha yakınım Sona doğru gidiyor...

Göğe Bakan

Adımların ile süslerken köhne dünyanın her bir karışını , Saçların, Her bir telinden yıldız tozları dökülürcesine Rüzgarda dans ederken , Gözlerinin derinliğinde izledim engin denizleri , Sesinin sihrinde göründü bülbüller , Bir Arp tellerinin arasında çarpıyordu dilin , Seni her gördüğümde sarhoş olmak ... Ne büyük bir lütuf ! İlkbaharı bekler gibi beklerdim hep seni , Zihnimin en derinlerde yaşadığım acıyı dindirdin sen , Belki bir gün görürüm seni diye bekledim , Bekliyorum , Unutma beni Monica ...